عصرکاسپین /سارا شاد ؛ در روایت رایج از شهر، معمولاً خیابان، ترافیک و پروژه‌های عمرانی در مرکز توجه قرار دارند، اما واقعیت این است که کیفیت زندگی شهری، پیش از آنکه در آسفالت و بتن شکل بگیرد، در تجربه روزمره مردم به‌ویژه در سلامت خانواده‌ها تعریف می‌شود.
در این میان، نقش ماماها اغلب نادیده گرفته می‌شود، آن‌ها فقط بخشی از نظام درمان نیستند، بلکه در خط مقدم پیشگیری، آموزش و مراقبت اولیه قرار دارند، جایی که سلامت مادر و کودک، به‌عنوان پایه‌های یک جامعه سالم، شکل می‌گیرد.

اگر شهر را یک سیستم زنده بدانیم، ماماها بخشی از زیرساخت این سیستم‌اند ، زیرساختی که کمتر دیده می‌شود، اما بیشترین اثر را در بلندمدت دارد. بی‌توجهی به این بخش، به معنای افزایش هزینه‌های درمان، کاهش کیفیت زندگی و تضعیف سرمایه اجتماعی در سال‌های آینده است.
شهری که در آن پیشگیری جدی گرفته نشود، ناگزیر هزینه‌های بیشتری برای درمان خواهد پرداخت.

از همین منظر، مدیریت شهری می‌تواند و باید نگاه خود را از صرف پروژه‌های عمرانی، به سمت سلامت محله‌محور گسترش دهد.
استفاده از ظرفیت ماماها در برنامه‌های آموزشی محلی، همکاری هدفمند میان شهرداری و شبکه بهداشت و تمرکز بر دسترسی عادلانه به خدمات اولیه به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار می‌تواند نقطه شروع این تغییر باشد.

همچنین، اجرای کمپین‌های آگاهی‌بخشی درباره سلامت مادر و کودک در سطح شهر و ایجاد سازوکارهای داده‌محور برای رصد وضعیت سلامت شهری به تصمیم‌گیری دقیق‌تر و اثربخش‌تر کمک خواهد کرد.

در نهایت مدیریت شهری اگر فقط به ساخت‌وساز محدود بماند، بخش مهمی از زندگی را نادیده می‌گیرد.

سلامت شهر، از توجه به خدمات اولیه و نقش‌هایی مانند ماماها آغاز می‌شودجایی که آینده شهر، بی‌صدا شکل می‌گیرد.
۱۵ اردیبهشت روز جهانی ماما مبارک