عصرکاسپین /سارا شاد ؛ این روزها هر خبری را می‌شود به فقر گره زد ، آن‌قدر که گاهی واقعیت زیر سایه روایت‌های احساسی گم می‌شود. نمونه‌اش گزارش‌هایی است که فروش موی زنان را به‌عنوان نمادی از درماندگی اقتصادی معرفی می‌کنند، گویی هر زنی که موهایش را می‌فروشد، ناچار از سر استیصال این کار را انجام داده است.
اما واقعیت همیشه این‌قدر ساده نیست.
زنانی هستند که سال‌ها موهای بلند خود را با علاقه نگه می‌دارند و طبیعتاً اگر آن را بخشی از هویت و زیبایی خود بدانند، حاضر به کوتاه کردنش نیستند. در مقابل، زنانی هم هستند که به هر دلیل، از تغییر ظاهر گرفته تا راحتی، تصمیم می‌گیرند موهایشان را کوتاه کنند. وقتی چنین تصمیمی گرفته شده، چه چیزی منطقی‌تر از اینکه مویی که ارزش اقتصادی دارد، دور ریخته نشود و به فروش برسد تا در ساخت اکستنشن یا کلاه‌گیس استفاده شود؟ این یک انتخاب عقلانی است، نه لزوماً نشانه فقر.

البته نمی‌توان انکار کرد که مشکلات اقتصادی بر زندگی مردم اثر گذاشته است، اما تعمیم دادن هر رفتاری به فقر، بیش از آنکه تحلیل باشد، روایت‌سازی است.
در مورد زنان گیلان نیز این روایت، تصویری ناعادلانه از آنان ارائه می‌دهد. زنان این سرزمین در طول تاریخ، دوشادوش مردان کار کرده‌اند، از شالیزارها و باغ‌های چای گرفته تا بازارها، کارگاه‌ها، مشاغل خدماتی، تولیدی، آموزشی، درمانی و مدیریتی. زنان گیلان هیچ‌گاه صرفاً تماشاگر اقتصاد خانواده نبوده‌اند، آنان همیشه بخشی از موتور محرک زندگی و تولید بوده‌اند.
امروز هم حضور زنان گیلان را می‌توان در طیف گسترده‌ای از مشاغل دید، از کارهای سخت و سنگینی که زمانی مردانه تلقی می‌شد تا حرفه‌های تخصصی، هنری و خدماتی. این زنان برای ساختن زندگی تلاش می‌کنند، نه برای نمایش مظلومیت.
نباید با چند روایت احساسی، تصویری از زنان گیلان ساخت که گویی تنها سرمایه‌شان موهایشان است. سرمایه واقعی آنان، سال‌ها تلاش، توانایی، استقلال و عزت‌نفسی است که نسل به نسل حفظ کرده‌اند. فروش موی سر، اگر هم اتفاق بیفتد، پیش از آنکه نماد فقر باشد، می‌تواند نتیجه یک انتخاب شخصی و استفاده منطقی از چیزی باشد که دیگر قرار نیست مورد استفاده صاحبش قرار گیرد.