عصرکاسپین /سارا شاد ؛ خبر تصویب پهنه‌های مجاز بلندمرتبه‌سازی در رشت، در نگاه اول شاید نشانه‌ای از حرکت به سمت توسعه شهری باشد، اما پیش از هر چیز باید به یک سؤال پاسخ داد، آیا زیرساخت‌های رشت، امروز آمادگی چنین تصمیمی را دارند؟

سال‌هاست که مردم رشت با مشکلاتی زندگی می‌کنند که هنوز راه‌حل قطعی برای آن‌ها پیدا نشده است. با نخستین بارندگی، بسیاری از خیابان‌ها دچار آبگرفتگی می‌شوند. شبکه فاضلاب شهر همچنان کامل نیست. ترافیک در بسیاری از معابر، به‌ویژه در هسته مرکزی شهر، هر روز سنگین‌تر می‌شود و کمبود پارکینگ و سرانه خدمات شهری، به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل شده است.

در چنین شرایطی، افزایش تراکم جمعیت از طریق ساخت برج‌های ۲۰ طبقه، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا همزمان برای توسعه شبکه آب، برق، فاضلاب، معابر، حمل‌ونقل عمومی، آتش‌نشانی و مدیریت بحران نیز برنامه‌ای مشخص وجود دارد یا خیر؟

هیچ‌کس منکر ضرورت حفظ زمین‌های کشاورزی نیست. اتفاقاً جلوگیری از گسترش بی‌رویه شهر و صیانت از شالیزارهای گیلان، ضرورتی انکارناپذیر است. اما توسعه عمودی، زمانی موفق خواهد بود که بر دوش زیرساخت‌های آماده استوار باشد، نه بر زیرساخت‌هایی که خود امروز با کمبود و فرسودگی مواجه‌اند.

از سوی دیگر، رشت هویت، اقلیم و سیمای خاص خود را دارد. بلندمرتبه‌سازی اگر بدون توجه به ظرفیت محله‌ها، منظر شهری، دسترسی معابر و کیفیت زندگی شهروندان انجام شود، ممکن است در آینده، مشکلاتی بزرگ‌تر از آنچه امروز برای حل آن تصمیم گرفته شده، ایجاد کند.

معتقدم توسعه را نباید تنها با تعداد طبقات ساختمان‌ها سنجید. توسعه واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که شهروندان از کیفیت زندگی، دسترسی به خدمات، امنیت، حمل‌ونقل و محیط‌زیست رضایت داشته باشند.

ساخت برج، اگر پشتوانه مطالعات دقیق، زیرساخت‌های مناسب و نظارت جدی نداشته باشد، توسعه نیست، تنها بلندتر شدن ساختمان‌هاست. رشت پیش از آنکه به برج‌های بلند نیاز داشته باشد، به زیرساخت‌های قوی نیاز دارد.