عصرکاسپین /سارا شاد ؛ ۳۱ خرداد که می‌رسد، گیلان دوباره به یاد شبی می‌افتد که همه‌چیز در چند ثانیه تغییر کرد. زلزله رودبار فقط خانه‌ها را خراب نکرد ، بخشی از خاطره جمعی مردمی را ویران کرد که هنوز هم بعد از گذشت سال‌ها نام منجیل و رودبار را با اندوه به زبان می‌آورند.

اما مرور آن حادثه فقط برای افسوس خوردن نیست. سؤال مهم‌تر این است که اگر امروز زمین دوباره زیر پای ما بلرزد، چه بر سر شهرهای ما خواهد آمد؟

رشت امروز با رشت چند سال پیش تفاوت زیادی دارد. شهر بزرگ‌تر شده، ساختمان‌ها بلندتر شده‌اند و جمعیت بیشتری در آن زندگی می‌کنند. با این حال، هنوز خانه‌های نسقی فراوانی در گوشه و کنار شهر وجود دارند ، خانه‌هایی که بسیاری از آن‌ها بدون ضوابط فنی و در کوچه‌های باریک و بافت‌های متراکم ساخته شده‌اند. شاید سال‌ها بی‌خطر به نظر برسند، اما زلزله، زمان آزمون واقعی ساختمان‌هاست.

نگرانی دیگر، ساختمان‌های چندطبقه‌ای هستند که درباره کیفیت ساخت یا ایمنی آن‌ها تردیدهایی وجود دارد. مشکل، چند طبقه بودن یا بلندمرتبه بودن نیست، مشکل جایی است که نظارت فدای عجله، سودجویی یا بی‌توجهی شود. ساختمانی که روی کاغذ ایمن باشد اما در عمل استانداردها در آن رعایت نشده باشد، می‌تواند به تهدیدی جدی تبدیل شود.

زلزله فقط دیوارها را فرو نمی‌ریزد. بیمارستان‌ها، راه‌ها، مدارس، کسب‌وکارها و آرامش مردم هم آسیب می‌بینند. حتی سال‌ها بعد، ترس و خاطرات تلخ آن در ذهن بازماندگان باقی می‌ماند.

شاید بهترین ادای احترام به قربانیان ۳۱ خرداد، این باشد که فاجعه را فراموش نکنیم و تصور نکنیم که چون سال‌ها از آن گذشته، دیگر خطری وجود ندارد. زمین همیشه ساکت نمی‌ماند. این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم وقتی دوباره لرزید، در برابر آن چقدر آماده‌ایم.